Tagarchief: R.I.P.

I.M. Jason Molina

‘And I look down, and I see the whole world. And it’s fading, it’s fading, it’s fading‘

Jason Molina
Het is maandag 18 maart, 17.30. Ik zit verbouwereerd achter het stuur van mijn zojuist ingeparkeerde auto en staar naar het scherm van mijn telefoon. Mijn benen weigeren te bewegen en de rest van mijn lichaam weigert te geloven wat mijn ogen net lazen.

‘Jason Molina is dood.’

Negenendertig jaar pas had het lichaam de strijd verloren tegen de stroom aan alcohol die de door demonen opgejaagde geest het had toegediend. Jarenlang. De demonen die de basis onder zijn donkere alternatieve folk en country vormden, hadden hem te lang getormenteerd en de basis onder zijn bestaan weg geslagen. Volgens het bericht dat ik nog op mijn telefoon heb open staan stierf Molina eenzaam en alleen ergens in Indianopolis, met niets anders dan een zaktelefoon op zich. Zijn laatste brug verbrand.

LEES HIER VERDER

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, Gonzo (Circus), Konkurrent, Le Guess Who?

Jason Molina – The Body Burned Away

Eigenlijk deed ik geen interviews, maar toen ik in de zomer van 2009 de kans kreeg om Jason Molina te spreken voor NU.nl twijfelde ik geen seconde. Als ik dan toch ooit deze uit de hand lopende hobby serieus wilde gaan nemen, met wie beter dan met Molina? Weinig artiesten waar ik me zo persoonlijk verbonden mee voelde als deze begenadigde Amerikaanse singer-songwriter.

Slechts twee turven groot verwelkomde de voorman van Magnolia Electric Co. (voorheen Songs: Ohia) mij met zijn gebruikelijke vriendelijkheid, ‘Hi, Tjeerd! Nice to see you again! Shall we go out and find a nice place to talk? I’m getting tired of these hotel walls.’ We vonden een klein grasveld om de hoek van het hotel waar wij in ons zetelde in de zachte schaduw van een treurwilg.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap, Konkurrent

Actress – R.I.P.

Desolaat, het geluid van flikkerende TL-buizen, een gemankeerd muziekdoosje, zware grommende bastonen en dromerige tonen uit een vervormd klokkenspel. R.I.P., het derde album van producer Actress, is een verhaal vol vervreemding.

Meer een op ambient gestoelde plaat dan een danceplaat, zet Darren Cunningham hier voornamelijk sferen neer. Een enkele keer komen beats naar voren, dreigend, neigend naar Detroit-house. Maar dat wel gecombineerd met een gelaagdheid en detaillering van minimal-techno.

Ver achter de beat verstopte bluesriedeltjes op een piano, een tweede hogere en tegendraadse melodielijn, vervormde stemsamples, alles welhaast om een gevoel van verwarring te scheppen. Een goed uur heb je het gevoel te luisteren naar verloren klanken, die het gevoel van verlies beschrijven.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl