Tagarchief: space siren

De Conserven van Van Erve, 04/12/2019

OLYMPUS DIGITAL CAMERAGisteren, ergens rond 20:45 kreeg ik een berichtje van Bas Witte. “Fijne mix” schreef hij. Nu waren Nick van Den Ende en ik het daar volkomen mee eens, want in de Hall Of Fame stonden wij getweeën een aardige set plaatjes weg te draaien tussen de hardcore en punk bands van de december editie van Zaagmanz. Echter doelde Bas niet daarop, maar op de uitzending van De Conserven van Van Erve die woensdag 4 december de vroege avond van Omroep Tilburg vulde.

En toegegeven, ook daar kon ik mij geheel vinden in het commentaar van Bas.

 

Geen thema deze keer, of alleen maar Nederlandse bands. Maar wel weer een groot en vooral prachtig aandeel aan bands van eigen bodem. Te beginnen met Space Siren. Wellicht moet ik je nu aanraden om snel naar YouTube over te schakelen om daar de prachtige en intense video bij One Cold Winter’s Coming Up te gaan bekijken. Dat deze video deze week online verscheen, is in ieder geval de reden dat hij in deze Conserven zit. Er zit een verhaal achter, maar kijk vooral naar de clip voordat verhaal. Elk woord dat ik er hier aan wijd, schiet daar in uiteindelijk toch tekort.

Na de noiserock uit Voorhout schieten we naar de noiserock uit Amsterdam. Katadreuffe heeft een nieuwe plaat uit – wat 14 december wordt gepresenteerd in OCCII – en dat is genoeg reden om elke week minimaal een nummer van die nieuwe plaat te draaien. Hield je vroeg van bands als Girls vs. Boys en word je nog steeds een beetje wild van termen als noise, mathrock en melodie, dan is dit je band en het nummer van de nieuwe plaat, A Life Without Consequence, je nummer. En daar vind ik dan 65DaysOfStatic met Install A Beak In The Heart That Clucks Time In Arabic perfect op aansluiten. Misschien jij niet, maar jammer dan. Net zoals dat ik de overgang van de drukte van de Britten naar de depressie van de Schotten van The Twilight Sad Nobody met Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave compleet logisch vind. Mijn favoriete Schotten blijven Arab Strap, maar The Twilight Sad mag mooi meespelen in de top 3 (ga maar raden welke andere band daar ook rond huppelt).

Sunny Day Real Estate in ieder geval niet, want die komen niet uit Schotland. Iscarabaid is echter wel een prachtige titel, dus het nummer kan niet mis gaan.

 

Op het Tiny Room Records is vijf jaar feest sprak ik met Gerben van We vs. Death en leerde dat de band nu al (bijna) tien jaar niet meer bestaat. Ook weer een goede reden om de heren uit de Domstad weer eens uit de kast te trekken in de show te gooien. Niet de eerste keer en vast ook niet de laatste keer, en anders draai ik nog weleens The Fire Harvest. En als we dan toch bijna in de velden van het nepotisme zitten (ik heb met leden van The Fire Harvest jaren terug eens een nummer opgenomen), dan gaan we maar vol op het orgel met At No Bikini Beach, een van de vele bands waar Rene van Lien (waar ik in ErveLien een duo mee vorm) in heeft gespeeld. Heerlijk en vooral ook heerlijk aansluitend op The Murder Capital met Feeling Fades (nee, geen Schotten. Dit zijn Ieren!). En dankzij de titel het nummer van At No Bikini Beach, Golden Girls, moest ik denken aan mijn favoriete Schotten, Arab Strap en de heerlijke live versie van Girls Of Summer, iets wat ik prachtig vond aansluiten bij een nummer dat ik met Ruben Braeken (van Katadreuffe, Glice, Apneu, Eva Braun en vele anderen) heb opgenomen, Lamenting Chior of Remorseful Self-loathing Wrongdoers van Braek En PONI. Tijd dan voor een Tropical Fuck Storm die zingt over de gelukkigste man ter wereld, een nummer van een van de fijnste releases het afgelopen jaar. Perfect aansluitend bij Evil Superstars met een oudje. En na een oudje moet je dat compenseren met nieuwer dan nieuw. Squirrel Flower, binnenkort met Strand Of Oaks live te zien in de BeNeLux komt in Januari pas met haar album, maar Red Shoulder valt al te beluisteren op Youtube en mag dus ook in de radiomix. Om dan maar naar een einde toe te werken met The Appleseed Cast en Trumans Water, gewoon twee bands waar ik het liefst alles van in de kast zou willen hebben staan.

 

En nu naar Youtube, die prachtige video van Space Siren kijken.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nederland, Tjeerd de Radiomaker

Space Siren – If Scream Like That Your Monkey won’t Come

Dormant, in a dream state. Waterfalls of warm water, a tropical rain storm, washing over you. You spread your arms to feel it touch skin. It’s nice, it’s soothing. You close your eyes and see colors take shape and gradually into whatever fantasy you conceive. This world evolves and revolves around you, turbulently moving around you as well as standing still. You’re flying, floating free. No goals set to reach, life is just there to be lived. And it flies by, the dream has taken hold of you.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Luifabriek, Nederland

AC Berkheimer – Equation Of State

Luifabriek ACB It cannot be a coincidence. On the day of the Independent Labelmarket at the Tolhuistuin in Amsterdam we see pictures of Richard James Foster amicably drinking beers with label managers of Subroutine Records, helping them at their stand with Narrominded. The next day we get to read a typically positive review on the latest Subroutine release, AC Berkheimer‘s Equation of State, written by – you guess it – Richard Foster for his web residence Incendiary Magazine. Whatever happened to independent rock journalism? Are opinions for sale for the price of cheap beer and the oddly shared cuppa? Or does Incendiary have an interest in Subroutine Records, considering their constant cheer on nearly every release from the Groningen based label, be that Rats On Rafts (heck, these guys at Incendiary are the ones who keep prattling on about their guiding hand in the band’s rise to infamy, while everyone knows this was 3voor12 and Gijsbert Kamer), or Space Siren (where we catch Richard James Foster just a few days later, tweeting that he’s tasting Corno “Mister Space Siren” Zwetsloot’s homebrewn beer)  or Nouveau Velo or The Sugarettes… no. Independent press can not be trusted anymore; too interwoven with the labels, the bookers and musicians. These guys left their principles at the door and sold their soul to the industry.

So, that’s Mr. Foster sussed.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Luifabriek, Nederland, Nederland

Space Siren – Mr Wagner, Please Give Us A Call

Salmiak en suiker. In kleine bolletjes verpakte smaakexplosies, die na een proces van nauwkeurig en voorzicht zuigen door een klein gaatje in de suikerwand in een scherpe golf door het zoet heen snijden.

Een heerlijk contrast in smaken. Het debuut van Space Siren, in 2005 geboren uit de restanten van Seesaw, is als zo’n salmiaksnoepje. Met Mr Wagner, Please Give Us A Call van begin tot einde gevuld met zoetgevooisde pop, scherp snijdende shoegaze en noiserockgitaren floreert de band uit Voorhout in contrast.
De zwoele, soms angstig verleidelijke stem van Gwendolien Douglas (ergens tussen Kim Gordon en Kim Deal) wordt als door een psychiatrische dwangbuis omwonden met snerpende geluidsgolven. Daar onder drumt drumster Duivenvoorde de overgebleven kieren haast dwangmatig dicht.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

The Sweet Release Of Death – Haze

It is damned sweet when a band name, the title of a record or the name of a song covers the content of the song completely. There is no need whatsoever to describe the music, no need to write a review. Just state the title of the song, say it says it all and go about your own business. Go to the pub, have a beer or go and see a show from some other kick-ass band.

20130304-000141.jpg
My Dying Bride is such a band. No need to explain anything, anyone with a brain understands that you’ll be in for a heavy dark ride when you dive the needle in to their records. Or Space Siren, with a band name like that it is obvious that there will be a female voice singing over some psychedelic guitar tracks. Personally I have never met any sirens, but trusting the myths I have come to the conclusion that none of them are male.

Haze, from the Rotterdam trio The Sweet Release Of Death, has everything in the name to make a description or review unnecessary. It is a heavy, dark and hazy shoegaze track. Two and a half minutes of melodic guitar noise with playful bass lines and a warm tenor male voice, backed up by an even warmer female voice. The song bears the stamp of Corno Zwetsloot producing methods, with characteristic clear noisy guitar lines and pushing drums in the heart of the mix. Zwetsloot, known for his work as producer at Next To Jaap Studio, as guitarist of Space Siren and is most likely the man that every – beginning – Dutch indie band dreams of working with, completes the picture that puts the first recording of The Sweet Release Of Death on a spot somewhere between a noisier Superchunk and a speedier Seam. Fitting both song title and band name alike, Haze is a promising song for whatever will follow from this dark and threatening shoegaze trio. Apparently something worth looking out for is a brewing in Rotterdam.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder English, Nederland, veelwoordenvooreensingle

The Sugarettes/Space Siren split 7″

Eigenlijk was het streven vandaag de hele dag naar Kink FM te luisteren. De laatste loodjes van de Kink 1600, maar – erg genoeg – ook de laatste tellen van Kink FM zelf. Begin van de middag viel er echter een serie mailtjes op de virtuele mat die bij mij de nieuwsgierigheid zo prikkelde dat ik even af moest haken. Gelukkig kwamen Guns And Roses en Muse voorbij, wat het wel wat makkelijker maakte om naar de wandlamp pagina te schieten waar ik de nieuwe The Sugarettes/Space Siren splitsingle kon luisteren.

En spijt heb ik niet gekregen. Twee van de leukste Nederlandse indie noise bandjes samen op een zwart schijfje uitgebracht door een van de beste labels van Nederland, Subroutine Records, in samenwerking met Katzwijm (even een verantwoordelijk voor een aantal zeer fijne releases). Beide opgenomen in de Next To Jaap studio, waardoor je als recensent eigenlijk al klaar bent met de beoordeling van de productie. Een simpele zin met daarin “opgenomen in Next To Jaap studio” en klaar is Kees.

Toch zijn het twee totaal verschillende liedjes. The Sugarettes hebben ervoor gekozen om voor deze single in geheel gestripte vorm de studio binnen te trekken. Als duo met slechts gitaar, zang en drums een rammelend garagerock werk neergezet. Geen voorbode van de aankomende langspeler (op de planning voor begin 2012), die naar het schijnt een stuk minder noisie zal zijn, maar wel een enorm fijn en pakkend stukje noisepop.

Space Siren daarentegen houdt in Off With Her Head geen moment in. Poppie en zwaar gelaagde noiserock in een structuur die terug doet denken aan de vroege jaren 1990 indierock. Denk aan een stevigere Throwing Muses met een likje van That Dog. Een voorbode van de plaat die dit najaar het licht zal zien, even eens op Subroutine Records.

Maar u kunt uiteraard ook gewoon zelf luisteren, waarna u een van de 250 exemplaren besteld. Dat doet u HIER. Mijn bestelling gaat in ieder geval nu de deur uit.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nederland, veelwoordenvooreensingle