Tagarchief: subroutine records

Nouveau Vélo – Daze

Helmond ligt niet aan zee. Verre van. Noch ligt Helmond in een klimaat waar het aangenaam is om de hele dag met ontbloot bovenlijf, op teenslippers en in wild bebloemde shorts met je pas gewaxte plank onder de arm rond te lopen. Nog verder van. Toch vinden we in Helmond de geboorteplaats van een van de beste surfgaze platen die we het eerste kwartaal van 2013 hebben gehoord: Daze van Nouveau Vélo. Sterker, in vrijwel heel het afgelopen jaar hebben we weinig popplaten gehoord die de zes nummers tellende ep Daze van het trio uit Helmond overtreffen.

“Maar wat is dat, surfgaze?”, zult u zich wellicht afvragen. Daarom een korte beschouwing op deze samenvoeging van twee genre namen die eigenlijk al antwoord geeft op deze vraag.

Surfmuziek
De suffix Surf wordt als eerst gebruikt in het begin van de jaren 1960, om de bands die aansloten bij de zojuist ontstane surfcultuur te omschrijven. Instrumentale rock om op te dansen, met een centrale rol voor de gitaar. Dick Dale wordt algemeen gezien als een van de pioniers van het genre, die met Let’s Go Trippin’ één van de eerste commercieel succesvolle surf instrumentals op de markt bracht. Ofwel: een redelijke, doch regionale hit in California.

LEES HIER VERDER

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Incubate, Konkurrent, Le Guess Who?, Nederland

Avery Plains – The Gloomy Ones/Lost My Sight To Spider

In the unlikely event that Dinosaur Jr. would ever join up with a reincarnation of The Screaming Trees to record some songs together, they’d probably sound like Avery Plains. They combine the dark and swampy sound of team Lanegan with sharp indie and noise rock of fighting brothers Barlow and Mascis (and silent witness, Murph). Loud and ferocious like, any band with four guitars on eleven. A racket, in the most positive sense of the word.

20130307-133750.jpg
The Gloomy Ones, our introduction to this band from Groningen, incorperates two fiercely smashing guitars, a wild but melodic bass guitar and a third lead guitar sounding very much like Medicine and My Bloody Valentine; loud, piercing, noisy, yet extremely melodic. Amidst all this pumping and thumping noise, Jurgen Veenstra’s dark and warm voice brings a calm backdrop, like the eye of a storm. This is actually where Veenstra’s vocal delivery comes closest to Lanegan, in tone ánd in intention, emitting the same subdued rage.
On the flip side, Avery Plains shows yet another face by adding a rough country feel to their grungy sound. But Lost My Sight To Spider is menacing all the same, not the least because of its well-balanced backing vocals. Giving it an extra heavy, stalking doomsday vibe. Something’s afoot, so brace yourself…

The single will be released on the 6th of April by Dutch underground label Subroutine Records and can already be pre-order on their site.

One can already hear The Gloomy Ones on the bandcamp of Avery Plains.

1 reactie

Opgeslagen onder English, Nederland, veelwoordenvooreensingle

Space Siren – Mr Wagner, Please Give Us A Call

Salmiak en suiker. In kleine bolletjes verpakte smaakexplosies, die na een proces van nauwkeurig en voorzicht zuigen door een klein gaatje in de suikerwand in een scherpe golf door het zoet heen snijden.

Een heerlijk contrast in smaken. Het debuut van Space Siren, in 2005 geboren uit de restanten van Seesaw, is als zo’n salmiaksnoepje. Met Mr Wagner, Please Give Us A Call van begin tot einde gevuld met zoetgevooisde pop, scherp snijdende shoegaze en noiserockgitaren floreert de band uit Voorhout in contrast.
De zwoele, soms angstig verleidelijke stem van Gwendolien Douglas (ergens tussen Kim Gordon en Kim Deal) wordt als door een psychiatrische dwangbuis omwonden met snerpende geluidsgolven. Daar onder drumt drumster Duivenvoorde de overgebleven kieren haast dwangmatig dicht.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

The Fire Harvest – The Fire Harvest

There is this moment in the self-titled album of The Fire Harvest when you most likely will be cursing the quartet. Cursing them wholeheartedly from the depths of your soul. During the fifty-sixth second of the fourth minute in the fourth song on their debut you’ll feel betrayed. Betrayed for there is no fifty-sixth second in that fourth minute. Even though Secret Holy Place (that specific fourth song of three minutes and fifty-five seconds) has one of the best slow-core grooves of this year going on. The Fire Harvest lets the song die, starve slowly in a fade out. A fade out that comes ten minutes (too) early, because even on repeat that song is cut too short and you as a listener are left wanting. Wanting and waiting for more. Frustrated, as a junky who has set the needle but never got to the rush, the high or the damage. A trip cut short, the meditation broken.

In the line of artists like Low, Mount Eerie, Codeine, early Songs: Ohia and Karate, The Fire Harvest likes to take it slow (real slow). Two distorted guitars shriek and pound long stretched chords, whilst a drummer refrains from drumming most of the time and the vocalist proclaims his lyrics more than he sings them. Songs that have the same intensity as, and somehow remind me of, Dutch slow-core kings Solbakken (The Sounds In Our House and Laywer_Killer) pass by and just tear me apart. As with Solbakken, The Fire Harvest are mostly unknown in the Netherlands, but create a sound and – more importantly – an atmosphere that is comparable with the international sadcore/slow-core/whatever you want to name these bands that keep speed low and repetition high in their songs. Unknown (in which format does play a role, The Fire Harvest came on a limited Walkman with cassette), but nonetheless a gem to cherish.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, English, Le Guess Who?, Nederland

Op de bres voor …

Op de bres voor… is een rubriek waarin we mensen uit de muziekwereld vragen om een Nederlandse artiest voor te dragen die volgens hen meer aandacht verdient. Ditmaal vroegen wij Tjeerd van Erve, blogger extraordinaire, op de bres te springen.

“Mijn naam is Tjeerd van Erve en ik doe Waldorf en Statler na.”

Voor wie spring jij op de bres?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Interview, Nederland