Tagarchief: The Twilight Sad

De Conserven van Van Erve, 04/12/2019

OLYMPUS DIGITAL CAMERAGisteren, ergens rond 20:45 kreeg ik een berichtje van Bas Witte. “Fijne mix” schreef hij. Nu waren Nick van Den Ende en ik het daar volkomen mee eens, want in de Hall Of Fame stonden wij getweeën een aardige set plaatjes weg te draaien tussen de hardcore en punk bands van de december editie van Zaagmanz. Echter doelde Bas niet daarop, maar op de uitzending van De Conserven van Van Erve die woensdag 4 december de vroege avond van Omroep Tilburg vulde.

En toegegeven, ook daar kon ik mij geheel vinden in het commentaar van Bas.

 

Geen thema deze keer, of alleen maar Nederlandse bands. Maar wel weer een groot en vooral prachtig aandeel aan bands van eigen bodem. Te beginnen met Space Siren. Wellicht moet ik je nu aanraden om snel naar YouTube over te schakelen om daar de prachtige en intense video bij One Cold Winter’s Coming Up te gaan bekijken. Dat deze video deze week online verscheen, is in ieder geval de reden dat hij in deze Conserven zit. Er zit een verhaal achter, maar kijk vooral naar de clip voordat verhaal. Elk woord dat ik er hier aan wijd, schiet daar in uiteindelijk toch tekort.

Na de noiserock uit Voorhout schieten we naar de noiserock uit Amsterdam. Katadreuffe heeft een nieuwe plaat uit – wat 14 december wordt gepresenteerd in OCCII – en dat is genoeg reden om elke week minimaal een nummer van die nieuwe plaat te draaien. Hield je vroeg van bands als Girls vs. Boys en word je nog steeds een beetje wild van termen als noise, mathrock en melodie, dan is dit je band en het nummer van de nieuwe plaat, A Life Without Consequence, je nummer. En daar vind ik dan 65DaysOfStatic met Install A Beak In The Heart That Clucks Time In Arabic perfect op aansluiten. Misschien jij niet, maar jammer dan. Net zoals dat ik de overgang van de drukte van de Britten naar de depressie van de Schotten van The Twilight Sad Nobody met Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave compleet logisch vind. Mijn favoriete Schotten blijven Arab Strap, maar The Twilight Sad mag mooi meespelen in de top 3 (ga maar raden welke andere band daar ook rond huppelt).

Sunny Day Real Estate in ieder geval niet, want die komen niet uit Schotland. Iscarabaid is echter wel een prachtige titel, dus het nummer kan niet mis gaan.

 

Op het Tiny Room Records is vijf jaar feest sprak ik met Gerben van We vs. Death en leerde dat de band nu al (bijna) tien jaar niet meer bestaat. Ook weer een goede reden om de heren uit de Domstad weer eens uit de kast te trekken in de show te gooien. Niet de eerste keer en vast ook niet de laatste keer, en anders draai ik nog weleens The Fire Harvest. En als we dan toch bijna in de velden van het nepotisme zitten (ik heb met leden van The Fire Harvest jaren terug eens een nummer opgenomen), dan gaan we maar vol op het orgel met At No Bikini Beach, een van de vele bands waar Rene van Lien (waar ik in ErveLien een duo mee vorm) in heeft gespeeld. Heerlijk en vooral ook heerlijk aansluitend op The Murder Capital met Feeling Fades (nee, geen Schotten. Dit zijn Ieren!). En dankzij de titel het nummer van At No Bikini Beach, Golden Girls, moest ik denken aan mijn favoriete Schotten, Arab Strap en de heerlijke live versie van Girls Of Summer, iets wat ik prachtig vond aansluiten bij een nummer dat ik met Ruben Braeken (van Katadreuffe, Glice, Apneu, Eva Braun en vele anderen) heb opgenomen, Lamenting Chior of Remorseful Self-loathing Wrongdoers van Braek En PONI. Tijd dan voor een Tropical Fuck Storm die zingt over de gelukkigste man ter wereld, een nummer van een van de fijnste releases het afgelopen jaar. Perfect aansluitend bij Evil Superstars met een oudje. En na een oudje moet je dat compenseren met nieuwer dan nieuw. Squirrel Flower, binnenkort met Strand Of Oaks live te zien in de BeNeLux komt in Januari pas met haar album, maar Red Shoulder valt al te beluisteren op Youtube en mag dus ook in de radiomix. Om dan maar naar een einde toe te werken met The Appleseed Cast en Trumans Water, gewoon twee bands waar ik het liefst alles van in de kast zou willen hebben staan.

 

En nu naar Youtube, die prachtige video van Space Siren kijken.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nederland, Tjeerd de Radiomaker

De Conserven van Van Erve, 2 oktober 2019

70322508_2682136988476731_8332512011967528960_oRust. Zijn ogen zochten in het turbulente niks van ochtend forenzen in hun dagelijkse lemmingbewegingen naar het werk naar een stukje rust.

Zelf liet hij ook de wielen van zijn fiets zijn benen ook weer richting de dagelijkse verplichtingen trekken, maar vandaag vielen de koude herfstdruppels hem zwaarder dan andere jaren en wilde hij eigenlijk gewoon weer omdraaien.

Dus stond hij daar, wachtend bij het verkeerslicht dat hem even uit zijn traproutine had gehaald, kijkend naar de witte en rode sporen die aan hem voorbijtrokken. Een amorf geheel van nieuwerwetse auto’s, blikken die zich enkel onderscheiden door het logo dat op de voorkant van de auto prijkte. En soms zelfs dat niet.

Hectiek die hij nu niet trok, eigenlijk nooit heeft getrokken.

De herfst confronteerde hem elk jaar weer met het conformisme waar hij zich aan over had gegeven; meegegaan in die hectiek. Ooit wist hij beter, en zou hij zijn eigen plan trekken. Niet aanpassen, de ochtend als onbestaand en de lunch als ontbijt ervaren. Hij zou bestaan van zijn creativiteit en in rust leven langs de lijnen van zijn eigen planning, maar zeker niet mee in de vloed van ochtend forenzen. Dat was de hel. Dat is de hel.

Groen.

Het signaal naar zijn wielen om de benen weer in beweging te trekken. De baas wacht niet, de droom van rust moet maar wachten. Nu weer mee in de golven van het uur, morgen is weer een dag om het juk af te werpen, de wielen trekken verder.

Bonnie Prince Billy – 81

Owen – I’m Expanding My Mind

Magnolia Electric Co. – O! Grace

Princess Nokia – Bart Simpson

Sonic Youth – Unmade Bed

Jon Auer – Daytime Lullaby

Des Ark – You Pregnant Motherfucker

Carlton Melton – Photos Of Photos

The Twilight Sad – Sometimes I wished I Could Fall Asleep

Silversun Pickups – It’s Nice To Know You Work Alone

Wye Oak – Paradise

Pedro The Lion – Almost There

Caspar Brötzmann Massaker – Kerkersong

Fred Thomas – I Heard You Say

Daniel Johnston – Have Respect

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Tjeerd de Radiomaker

Hauschka – Salon Des Amateurs (remixes)

Remix-albums zijn niet altijd een even groot succes. Zo viel het remix-album van The Twilight Sad enorm tegen, met enkel bewerkingen die afdeden aan het origineel en was ‘A Wrenched Virile Lore’ met remixen van Mogwai’s Hardcore Will Never Die, But You Will een zeer wisselende plaat. Justin K. Broadrick (JK Flesh, Godflesh, Jesu) en andere oudgediende Robert Hampton (Loop) stelen daar de show, maar de 7 minuten die Klad Hest met Rano Pano bezig is halen de spanning eerder uit het nummer dan dat hij deze vergroot. En de enige reden waarom Bastards sterk overeind bleef, was de zang van Björk die door alle vervormingen, verknipping en stijlvariaties heen nog steeds even dominant heen schalde.

Slechts een enkele keer is een een remix album van begin tot eind een succes, Salon Des Amateurs is daar een schoolvoorbeeld van. Tien techno, elektro en anderzijds dance versies van de experimentele herfst piano van de Berlijnse componist Volker Bertelmann (Hauschka) brengen zijn  werken in een sterker ander licht.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Incubate, Konkurrent

The Twilight Sad – No One Can Ever Know

Donker zijn de dagen in de wereld van The Twilight Sad. Donker, lang en gevuld met drama. Op het derde album gooien de Schotten het over een andere boeg, maar aan sfeer wordt niets ingeboet.

Daar waar op debuut Fourteen Autumns And Fifteen Winters het geluid bepaald werd door gitaarmuren, hebben deze op No One Can Ever Know plaats gemaakt voor synthesizers. Daarmee wordt de shoegaze vervangen door een synthpopgeluid gebouwd op postpunk, darkwave en industrial.

De inbreng van producer Andrew Weatherall – die eerder al Primal Scream hielp op de weg naar een nieuw geluid – heeft hier een belangrijke rol in gespeeld. Op zijn advies ging de band aan de slag met analoge synthesizers. Onder zijn vleugels werkten de Schotten aan een droog, synthetisch en minimaal, maar toch krachtig geluid.
LEES HIER VERDER

4 reacties

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl