Tagarchief: the

The Smashing Pumpkins – Mellon Collie And The Infinite Sadness

Na de heruitgaves van Gish, Siamese Dream en Pisces Iscariot heeft Billy Corgan zich op Mellon Collie And The Infinite Sadness geworpen; alle opnames en demo’s die er aan voorafgingen en de nummers die uiteindelijk afvielen.

Een pittige opdracht die resulteert in een deluxe-versie van Mellon Collie And The Infinite Sadness, wellicht het meest befaamde album van de Amerikaanse band The Smashing Pumpkins. Deze uitvoering bestaat uit vijf cd’s en een dvd. In totaal goed voor 92 nummers, inclusief de originele dubbel-cd.

Hoewel Mellon Collie And The Infinite Sadness zeventien jaar later terecht als klassieker mag worden beschouwd, valt op dat niet alles van de (van origine) dubbel-cd de tand des tijds heeft doorstaan. De plaat had in 1995 wellicht ook met een enkele cd kunnen volstaan, een puntje van kritiek dat toen ook al weerklonk.

LEES HIER VERDER

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Drunk Is The New Sober/Stupid Is The New Dumb

In augustus werd ik door Peter Bruyn gewezen op Dots Will Echo, een indiepop album dat bij hem die week niet uit de cd-speler was te slaan. Ik kende het niet en zat toen in Italië van de zon te genieten. Het geluk wilde echter dat de band inmiddels in Nederland al even op mijn deurmat op mij lag te wachten (dankzij mijn vader die de katten en de post verzorgde eigenlijk op tafel, maar dat klinkt zo gek. Moet je helemaal gaan uitleggen hoe zo’n cd zonder dat jij het weet bij jouw afwezigheid op de tafel terechtkomt). Bij thuiskomst hoefde het dan ook niet lang te duren, of de cd maakte een reis naar de cd-speler. Terwijl de stof vlokken van de envelop waarin hij was afgeleverd nog rond dwarrelden door mijn kamer, moest ik concluderen dat dit inderdaad een erg fijne plaat was. Een album dat meer aandacht verdient, maar helaas was net besloten dat ik voor NU.nl niet langer meer mijn eigen selectie aan albums recenseer en bleef hij liggen. Te klein en te onbekend voor (de doelgroep van) NU.nl, een reële maar spijtige constatering.

Geen groot platform dus voor het derde album van Dots Will Echo in 22 jaar, een album vol indiepop zoals indiepop het lekkerste klinkt. De 23 nummers – vrijwel het enig manco van Drunk Is The New Sober/Stupid Is The New Dumb – liggen in de lijn van de meesterwerken van Guided By Voices en de absurde toon van Mercury Rev in haar vroege jaren en de muzikale experimenteer drang van Dinner Is Ruined. Vreemde galm in de achtergrond, ritmepartijen die uit totaal ondefinieerbare geluiden zijn opgebouwd verfraaien de pakkende popliedjes van de Amerikanen. Het duo – volgens de bio was het ooit een trio – lijkt maar een doel voor ogen te hebben, de luisteraar met klaarblijkelijk simpele pop op het verkeerde been te zetten zonder dat deze dat zelf meteen door heeft. In elke track zit dan ook wel een onverwachte wending, een paar absurditeiten die dwars tegen de rest van het nummer in gaan of anders wel een tekstuele wending die de wenkbrauwen doen fronzen. Precies alle eigenwijsheid en tegendraadsheid die we sinds Pavement’s Slanted And Enchanted zoeken in pop: Dots Will Echo heeft het! Een niet te missen plaat dus, voor een ieder met een warm hart voor pop die niet binnen de lijntjes kleur maar met voorkeur ver daar buiten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Konkurrent, Sgaaflijst

Antony and The Johnsons – Cut The World

Antony Hegarty is niet bang om zijn visie op wereldproblematiek te ventileren. Zo draaide Swanlights, het laatste studioalbum uit 2010, in grote lijn rond milieuproblemen. Een thema dat in de titelsong ook weer terugkomt.

Het enige nieuwe nummer op de Cut The World snijdt de vernietiging van de natuur aan. Zo uitgesproken als in Future Feminism, de tweede track van deze liveregistratie, was Antony nog niet eerder op plaat. Ruim zeven minuten spreekt de excentrieke zanger over de invloed va de maan op ons lichaam.

Maar ook over zijn visie op het feminisme, religie en het falen van het mannelijke wereldsysteem. Een kort en interessant inzicht in zijn gedachtegangen, maar te kort en onsamenhangend om een werkelijk beeld te krijgen. Het dwingt hoe dan ook tot nadenken, wat waarschijnlijk het doel is van Hegarty.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

The Sugarettes – Destroyers Of Worlds

Een goed popliedje werkt verslavend. Wil jij steeds opnieuw aanzetten en meeblèren. Op den duur hoor je het zelfs de hele dag, heeft het zich een plaatsje in het hoofd afgedwongen en zing je het te pas en te onpas.

Destroyers Of The World, het tweede album van The Sugarettes, staat vol met deze drugs. Love In StereoMaybe You’re Broken Hearted Too?Kon’nichiwa – om maar drie vrij willekeurige titels te noemen – zijn nummers die je bij de eerste luisterbeurt al mee gaat neuriën.

Aanstekelijke en herkenbare popmelodieën verpakt in kleine pakjes noise, waardoor ze toch af en toe even tegen de haren in strijken. De band uit Eindhoven rond Joep van Son en Mariska Louman is in het geluid duidelijk beïnvloed door de eerste helft van de jaren negentig.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

The Sugarettes/Space Siren split 7″

Eigenlijk was het streven vandaag de hele dag naar Kink FM te luisteren. De laatste loodjes van de Kink 1600, maar – erg genoeg – ook de laatste tellen van Kink FM zelf. Begin van de middag viel er echter een serie mailtjes op de virtuele mat die bij mij de nieuwsgierigheid zo prikkelde dat ik even af moest haken. Gelukkig kwamen Guns And Roses en Muse voorbij, wat het wel wat makkelijker maakte om naar de wandlamp pagina te schieten waar ik de nieuwe The Sugarettes/Space Siren splitsingle kon luisteren.

En spijt heb ik niet gekregen. Twee van de leukste Nederlandse indie noise bandjes samen op een zwart schijfje uitgebracht door een van de beste labels van Nederland, Subroutine Records, in samenwerking met Katzwijm (even een verantwoordelijk voor een aantal zeer fijne releases). Beide opgenomen in de Next To Jaap studio, waardoor je als recensent eigenlijk al klaar bent met de beoordeling van de productie. Een simpele zin met daarin “opgenomen in Next To Jaap studio” en klaar is Kees.

Toch zijn het twee totaal verschillende liedjes. The Sugarettes hebben ervoor gekozen om voor deze single in geheel gestripte vorm de studio binnen te trekken. Als duo met slechts gitaar, zang en drums een rammelend garagerock werk neergezet. Geen voorbode van de aankomende langspeler (op de planning voor begin 2012), die naar het schijnt een stuk minder noisie zal zijn, maar wel een enorm fijn en pakkend stukje noisepop.

Space Siren daarentegen houdt in Off With Her Head geen moment in. Poppie en zwaar gelaagde noiserock in een structuur die terug doet denken aan de vroege jaren 1990 indierock. Denk aan een stevigere Throwing Muses met een likje van That Dog. Een voorbode van de plaat die dit najaar het licht zal zien, even eens op Subroutine Records.

Maar u kunt uiteraard ook gewoon zelf luisteren, waarna u een van de 250 exemplaren besteld. Dat doet u HIER. Mijn bestelling gaat in ieder geval nu de deur uit.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nederland, veelwoordenvooreensingle