Tagarchief: week 2

Rella The Woodcutter – I Know When It’s The Time To Get The Fuck Away

Op ‘I Know When It’s The Time To Get The Fuck Away’ brengt Rella The Woodcutter het geluid van lo-fi zoals midden jaren 1990 vertolkt door Songs: Ohia en Palace Brotherssamen met drones en psychedelica. Vijfmaal folk in een vrije vorm die in zekere zin doet denken aan Kiss The Anus Of A Black Cat als wel het eveneens Belgische Sylvester Anfang II.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Funin – Unsound

Het Noorse Funin valt wellicht het best te vergelijken met de Denen van Efterklang. Ontstaan als een elektronica duo is de band de afgelopen jaren uitgegroeid tot een zevenkoppig monster dat op ‘Unsound’ klassieke elementen met progressieve folk en elektronica vermengt. Wijde arrangementen met brede samenzang, vol gekleurd met strijkers en belletjes, die veelal in andere richtingen ontspruiten dan verwacht. Even makkelijk kruipt de band ook in meer jazzy contreien, zoals in het aan triphop grenzende ‘Wonderland’ als dat de Noren meer klassieke gronden aanboren als in ‘Everything’. Opvallende nummers zijn ‘Tornado’ en ‘Last Day’ waar Funin klinkt als een samenwerkingLamb en de theatrale Björk. Maar ook ‘Inch of Me’ is sterk, beginnend als een klein popliedje maar uiteindelijk ontaardend in een stoomtrein bossanova. ‘Indestructible’ hangt dan weer meer naar de Duitse indietronic van Notwist en Lali Puna.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Wolvon – Comfort., Katadreuffe – Period, The Black Atlantic – Darkling, I Listen

Het zijn slechts drie nummers die de debuutep van Wolvon telt, maar daarna hebben de oren een grondige schoonmaakbeurt nodig. Die zitten namelijk propvol met de fijnere postwave en noiserock die deze drie heren uit Groningen in dertien minuten tegen het trommelvlies aanplakken. Luid, maar niet zonder de melodie uit het oog te verliezen. Zo heeft ‘Saddled’ – het tweede nummer, opener van de flipkant van 7inch – alles van de zoetsappige schuifelpop uit de geboortejaren van de rock-’n-roll, opgerold en heruitgevonden in een rafelige en feedbackende noisejas. Afsluiter ‘Shitpuppy’ is hoekiger, meer aan de kant van de wiskundige noiserock. Cop Shoot Cop in hyperdrive, terwijl de zes minuten durende opener ‘Bland’ ons mee terugneemt naar de spannende kanten van de indierock aan het eind van de jaren 1980 en het begin van de jaren 1990.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Nederland

Howler – America Give Up

Volgens het Britse muziekblad NME was Howler een van de beste nieuwe bands van 2011. De EP This One’s Different, het eerste levensteken van de band uit Minneapolis, bevat dan ook vijf pakkende liedjes, met punkvibe, rock-‘n’-rollhart en surfsentiment.

Maar echt bijzonder of anders is wat Howler doet, ook op het debuut America Give Up, niet. Gruizige garagerock, met een goede lik aan meezing koortjes, niets-aan-de-hand-liefde-en-sex-op-het-strand teksten en een goede portie ruis in de mix, het is een bekend recept.

Maar zoals bij zoveel recepten gaat het niet alleen om de ingrediënten, maar om hoe je ze behandelt. En daar is waar Howler zich onderscheidt van menig andere rommelrockband. De mix van garagerock en surfgaze wordt door het vijftal op perfecte wijze ten gehore gebracht. Ongecompliceerd, maar kloppend als een zwerende vinger.

 LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Hospital Bombers – At Budokan

Het lijkt een verplichtnummer, een Live At Budokan. Bob Dylan, John Hiatt, Bryan Adams, Cheap Trick, allemaal hebben ze een … At Budokan. Veelal een live-overzicht van de hits opgenomen op het hoogtepunt of aan het begin van de neergang van de carrière.

Het tweede album At Budokan noemen, kan dan ook niet anders dan met een knipoog worden bekeken. Een grap te vergelijken met een debuut de titel Greatest Hits geven, Hospital Bombers neemt het duidelijk niet zo nou. Want de titel is niet het enige dat met een korreltje zout mag worden genomen.

Zo vinden we ook twee nummers dieTradiotional Maori Fightings Song zouden zijn op de opvolger vanFootnotes uit 2007. Deze twee blijken echter ook gewoon ingetogen rammelfolk te zijn, net als de andere twaalf lo-fi drank- en publiederen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

You Say France & I Whistle – Angry Men

Het lijkt wel of de Zweden de laatste jaren de Anglo-Amerikaanse poptraditie beter in de vingers lijken te hebben dan de heren over het kanaal en de Atlantische Oceaan zelf.

Artiesten als The Hives, Jens Lekman of Loney Dear gaan met een speelsere wijze om met die traditie. You Say France & I Whistle kan zich daarbij aansluiten. OpAngry Men klinkt de band tegelijkertijd Britser en frisser dan menig Britse band.

Onbevangen samenzang, soms op de grens van het betamelijke, wanneer de vrouwelijke stem de hoogte op zoekt. Dit alles over puntige, staccato gespeelde indiepop die bij vlagen doet denken aan Los Campesinos! of de opjuttende liedjes van The Wombats.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Holloys – Sun Lungs

Met leden in de gelederen die hebben samen gewerkt met Beastie Boys, The Breeders en Dave Grohl heeft Holloys behoorlijke muzikale bagage aan boord. Muzikanten die weten waar je de spreekwoordelijke mosterd weet te vinden.

De mosterd die wordt gebruikt om Sun Lungsvan smaak te voorzien, heeft echter vrij weinig te maken met deze bands. Het derde album van Holloys heeft eerder iets weg van een bastaardkindje van Peter Gabriel en Porno For Pyros opgegroeid in de Sahara.

Dansvloer gerichte postpunk met als belangrijkste fundament de afrobeat. Zelf haalt het gezelschap PIL en Fela Kuti aan als belangrijkste referentiepunten en die zijn inderdaad beiden sterk terug te horen in het geluid van Holloys.

 LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl