Tagarchief: week 45

Twin Sister – Vampires With Dreaming Kids/Color Your Life

In september van dit jaar kwam het debuut album In Heaven uit. Een album dat met veel lofzangen werd ontvangen. Het kwintet uit Long Island zou honing en melk hebben geproduceerd, zo positief werd de zoetigheid van deze droompoppers bezongen. Deze lof kwam echter niet uit de lucht vallen. In Heaven werd namelijk voorafgegaan door twee ep’s die in de blogosfeer de hemel in werden geprezen, mede omdat begin 2010 de band besloot deze gratis aan te bieden. Dat vinden de muziekminnende hipsters in de blogosfeer leuk, gratis.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, File Under

Wolvon – Comfort.

Het zijn slechts drie nummers die deze lawaaierige ep telt, maar daarna hebben de oren grondige schoonmaak beurt nodig. Propvol met de fijnere postwave en noiserock die deze drie heren uit Groningen in dertien minuten tegen het trommelvlies aanplakken. Luid, maar niet zonder de melodie uit het oog te verliezen. Zo heeft Saddled – het tweede nummer, opener van de flipkant van 7” – alles van de zoetsappige schuifelpop uit de geboortejaren van de rock ’n roll, opgerold en heruitgevonden in een rafelige en feedbackende noise jas. Afsluiter Shitpuppy – deze hele maand te beluisteren op de Luisterpaal als een van de Hollandse Nieuwe – is hoekiger, meer in de hoek van de wiskundige noiserock. Cop Shoot Cop in de overdrive, terwijl de zes minuten durende opener Bland ons terugneemt naar de spannende kanten van de indierock aan het eind van de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig. Een mix van Squirrel Bait (voorganger van Slint) en Rodan waarmee de mannen uit het hoge Noorden nog het meeste doen denken aan Katadreuffe, de al even overdonderende noiserock band uit Amsterdam. Drie stuks snoeiharde, maar ook dromerige, postwave en noiserock.

Gratis te downloaden op de bandcamp van Wolvon:

http://wolvon.bandcamp.com/

of op een prachtig ingepakte 7” te kopen bij Subroutine Records:

http://www.subroutine.nl/shop/SR036.php

2 reacties

Opgeslagen onder Nederland, veelwoordenvooreensingle

Oneohtrix Point Never – Replica

Geluiden die je herkent, onderbewust al jaren met je meedraagt. Opgepikt uit reclames of op feestjes in de achtergrond meegekregen flarden van het muzikaal behang, Oneohtrix Point Never boort deze aan en activeert ze.

Replica – het zesde album van Daniel Lopatin als Oneohtrix Point Never – is een verzameling van deze geluiden, uit hun context geknipt en opnieuw aan elkaar geplakt in vernuftige muzikale collages begraven in effecten, echo’s en analoge synths. Hierdoor ervaart Replica voortdurend als een botsing tussen vervreemding en herkenning.

Af en toe leunt Oneohtrix Point Never tegen Flying Lotus aan, zoals in het beknellende Child Soldier of de juist lichtere titelsong, Replica. Jazzy in combinatie met elektronica, maar opvallend genoeg zonder duidelijk aanwijsbare beat, een enkel nummer uitgezonderd.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

ZaTjeerdag: Widowspeak – Widowspeak

Stel je voor, de romantiek van Chris Isaak in zijn hang naar de jaren vijftig uitgevoerd met de charme van Catpower. Verleidelijke lo-fi met vrouwelijke vocalen. Dat is het geluid van het gelijknamige debuut van Widowspeak.

Reverbgitaren waarin de rokerige stem van zangeres Molly Hamilton een warm en zacht bed vindt. Er net niet te ver in weggezakt, praat zingend over de ingetogen lo-fi. In tien nummers legt het trio uit Brooklyn een warme, zachte deken aan retro-indiepop over de luisteraar.

Uitschieters zijn de eerste twee nummers,Puritan en Harsh Realm. De laatste een, slepend gezongen liefdesverklaring van Hamilton ondersteund door een meesterlijk eenvoudige gitaarpartij, die voor het grootste gedeelte uit een toon in galm bestaat. Puritan, de opener, een croonershoegazevariant.

LEES HIER VERDER

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

ZaTjeerdag: OvO – Cor Cordiom

De zondagmiddag is een hol van leegte, verveling. Een gat dat gevuld moet worden, op de verplichte vrije dag in een seculariserende wereld waarin niemand meer naar de kerk gaat. Dat kan met een boswandeling, een bezoek aan het lokale sportcomplex, door een gat in de dag te slapen of – zoals het Italiaanse duo OvO heeft verkozen – door in de kelder van je huis herrie te gaan maken. Drums, gitaar en – euhhhhh – zang die te geforceerd is om voor een gruntende dame door te gaan. Black Punk zou de term kunnen zijn die we hier als ons veel te serieus nemende muziekcritici op kunnen plakken.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, File Under

ZaTjeerdag: Are You A Lion – Are You A Lion

Geblokte houthakkersbloezen, wild halflang haar en een ongeschoren kin. Het is niet moeilijk om een beeld te scheppen van de vier heren die Are You A Lion vormen. Knuffelige, ruige, bestoppelde indierockers, van het soort dat ook de ukelele stoer vindt.

De Zwolse band heeft de muzikale roots duidelijk diep in de Amerikaanse alternatieve country en pop. De grond waarin ook bands als Midlake, Band Of Horses en Kings Of Leon wortelen. Indierock met een wilde slag naar southern rock, blues en country.

Bands waar Are You A Lion vast en zeker naar heeft geluisterd, net als naar de originelen waar deze revival zich op baseert. Allen sterk terug te horen in het debuut van de jongemannen. En dat is dan ook meteen het zwaktepunt van deze plaat.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

Spinvis- tot ziens, Justine Keller

Sepiaklanken; geladen met melancholie, verlangen en romantiek. Zes jaar na Dagen Van Gras, Dagen Van Stro is Erik de Jong terug met zijn derde werk als Spinvis. Een album zo sterk dat het in 8mm-beelden door het hoofd loopt bij beluistering.

Die zes jaar heeft hij echter niet stil gezeten. Door andere projecten, zoals zijn samenwerking met Simon Vinkenoog en soundtracks, kwam een nieuw album even op een zijspoor. Ideeën bleven echter komen en een jaar geleden begon De Jong daar Tot Ziens, Justin Keller uit te distilleren en selecteren.

Twaalf werkjes die in sfeer een duidelijk geheel vormen. Geladen met verlangen naar verloren dromen, onrust, rust vinden in de fles en daar in verloren geraken en het onalledaagse alledaagse. Dat alles in de tijdloze muzikale collages zoals we van hem gewend zijn sinds zijn debuut uit 2002, maar wel met een veel grotere variatie.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl