Hallo Venray gefotografeerd door mijn kinderen

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

1 reactie

april 20, 2014 · 1:01 am

Sounds Like(s) The Afghan Whigs – The Lottery

Originally posted on Sounds Tilburg Cd's Dvd's & Lp's (Official Website):

“The lottery, The lottery”, het is zaterdag 12 april 2014 net iets na elven en Maarten Koehorst staat gebalde knuist op straat voor 013. “The lottery, The lottery”, hij het blijft herhalen. Maarten is verliefd, overduidelijk verliefd. De knuist gaat nog maar eens de lucht in, “The lottery, The Lottery” en besluit vervolgens bier uit te gaan delen aan de Tilburgse delegatie Roadburn-gangers – eigenlijk meer Homeburners – die zich onhandig geposteerd recht voor de uitgang ophoudt. Een breed glimlachende Walter Hoeijmakers trekt met een polonaise aan cameramensen voorbij. “Heb je Loop gezien?”, vraagt hij flink doorstappend naar Het Patronaat. “Ja. Was mooi. En ik zag je glimlachend staan kijken.” “Ja, man! Was PRACHTIG!!! “, zegt Walter voortsnellend, nog steeds een glimlach van oor tot oor op zijn van enthousiasme oplichtende gezicht. En ja, Loop was ook prachtig. Zoals Roadburn elk jaar live hoogtepunten oplevert. Maar het mooiste van

View original 198 woorden meer

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Sounds Like(s) Future Islands – Singles

Originally posted on Sounds Tilburg Cd's Dvd's & Lp's (Official Website):

Het is een van de films die ik de laatste weken met regelmaat heb zien terugkeren in mijn tijdlijn in de sociale media, “Seasons (Waiting On You)” van Future Islands bij David Letterman. De typische stem van Samuel T. Herring en dan met name de grunt die hij aan het eind van het nummer uit zijn onderbuik trekt blijkt de voornaamste reden om deze live uitvoering van het eerste nummer van Singles te delen.

Een zeer terechte bewondering, daar er maar weinig zangers zo’n unieke stem en techniek hebben als Herring. Binnen een ademstoot van diep donkere soulvolle stem naar het geluid van een haarballen opspuwende krolse poes én weer terug zullen niet veel zangers hem na doen. Vooral niet binnen de synthpop, waar gepolijst eerder de standaard is dan bijtend en rauw. Toch is dat het genre waarbinnen het trio (op de bühne doen ze het met een echte…

View original 238 woorden meer

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Sounds Like(s) Sun Kil Moon – Benji

Originally posted on Sounds Tilburg Cd's Dvd's & Lp's (Official Website):

20140321-005549.jpg
Kans dat je mij ooit zult horen zeggen dat John Denver mijn grootste held is, is vrijwel even groot als mijn liefde voor covers: nihil of althans dicht in de buurt van de nullijn. Toch is een van de mooiste nummers die ik ooit heb gehoord de uitvoering van “I’m Sorry” door Mark Kozelek. Ontkleedt van elke versiering, slechts uitgevoerd met een rauwe akoestische gitaar en de directe stem van Kozelek, wordt “I’m Sorry” van een mooi tot een prachtig werk gemaakt. Een kunstje dat de Amerikaan ook flikt met het werk van AC/DC en vrijwel elke andere artiest die hij onder handen neemt. Geheel kaal de messen zo ver aanslijpen dat elke toon onder de huid kruipt en pijn doet.

Maar niet alleen met het werk van anderen steekt Kozelek diep en draaiend tussen de ribben. Eerst al met Red House Painters, een aantal keer onder eigen…

View original 321 woorden meer

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Sounds Tilburg

Motorpsycho – Behind The Sun

20140317-132523.jpg
Vijfentwintig wordt Motorpsycho dit jaar. Een kwart eeuw van haast ongeëvenaarde hoge productiviteit met zonder werkelijk noemenswaardige momenten van zwakte. Tweeëntwintig langspelers, zeventien epees (allemaal in de eerste twaalf jaar) een berg singles en een paar collaboraties geven een beeld van een band die niet stil kan zitten. Over-productief en voortdurend zichzelf vernieuwend, wat vooral in de eerste tien tot vijftien jaar tot de nodige klassiekers heeft gezorgd. Timothy’s Monster, Blissard, Demon Box, Trust Us, de eerste drie onlangs opnieuw uitgebracht in prachtige complete boxsets, zijn en blijven tijdloze albums die werkelijk elk moment van de dag op kunnen worden gezet. Langspelers waar ik geen genoeg van kan of zal krijgen en waar de nummers nog steeds geregeld de live-sets van de Noren. Een kwart eeuw, psychedelische (hard)rock, experimentele rock en stevige psychedelische noisepunk, dit jaar gevierd met het achttiende studio-album (The Tussler meegerekend) waarop Motorpsycho volop in de door haar geliefde jaren zeventig psychedelische hardrock duikt.

Met de laatste twee albums heeft er echter wel een nieuwe verschuiving binnen de band plaatsgevonden, de eerste grote na het vertrek van Håkon Gebhardt en de komst van Kenneth Kapstad als zijn plaatsvervanger op de drums. Nadat Reine Fiske al de nodige gitaar aanvulling op Still Life For Eggplant gaf, lijkt hij met Behind The Sun een vaste studio waarde te zijn geworden. Alleen op “The Promise” heeft de Zweedse gitarist van onder andere Dungen geen rol. De andere acht nummers geeft hij de psychedelische hardrock extra lagen met gitaar en mellotron. Maar dat is een dienstbare rol, daar de pakkende hooks en dieper pop nog steeds door het trio Motorpsycho en dan met name de originele leden Ryan en Saether worden geschreven.

Dat Behind The Sun vervolgens ook verder in de lijn van Still Life Fort Eggplant ligt, laat zich al raden uit de titels op deze langspeler. De eerste drie delen uit een serie genaamd “Hell” die op de plaat uit 2012 stonden, vinden hier hun navolging met de delen 4 tot en met 7. Deel drie tot en met zes samen gepakt in een lange track, waar de band nog net de aandacht mee vast weet te houden. Goede nummers, bovengemiddeld goed zelfs. Maar dankzij de bovengenoemde meesterwerken ligt de lat bij Motorpsycho al enkele jaren ver boven “boven gemiddeld goed”. Na vijfentwintig jaar is de verrassing er toch een beetje uit. Dat maakt Behind The Sun echter geenszins een slechte plaat, enkel niet de klapper waarmee elke psychonaut zal hebben gehoopt dat de Noren het kwart-eeuws feest mee zouden inluiden. Menig band zal in de handen wrijven om stevig ronkende rock nummers als “Hell, part 7″ of “Promise” op de setlist bij te kunnen schrijven of een experimentele jazz-rock exercitie uit te voeren zoals in “Kvæstor” en zich daarna te verliezen in de rust van “Ghost”. Wederom gewoon weer heel erg sterke nummers. Kans is dan ook vrij groot dat mensen die nog nooit van het trio hadden gehoord enthousiaster zullen reageren op deze nieuwe leg, daar die enkel zullen horen dat Motorpsycho ook hier hoog springt. Wat dat betreft is het referentiekader hier de verpestende factor, want ook met Behind The Sun bewijst Motorpsycho voorhoede vechters te zijn in de psychedelische prog- en hardrock. En anders is deze nieuwe plaat altijd nog een goed excuus om daty oude werk weer eens op te zetten. Hoewel daar nauwelijks een excuus voor nodig is natuurlijk.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Tamikrest @ 013, 12/03/2014

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een reactie plaatsen

maart 17, 2014 · 12:04 am

Hallo Venray – Show

Er zijn 25 jaar verstreken sinds het debuutalbum You Don’t Hit A Guy With Glasses On van Hallo Venray. Show is inmiddels alweer het dertiende album in een kwart eeuw tijd, maar van sleetsheid lijkt geen enkele sprake.

20140314-124938.jpg
Sterker nog, Show is een van de beste platen, zo niet de beste plaat, die de Haagse band gemaakt heeft. Veertien nummers waarin stap voor stap de dag van ochtend tot ochtend wordt doorlopen, aldus de band. Het dromerige einde van afsluiter Daybreak sluit dan ook naadloos aan op het lome begin van opener Airy.

Het is een brandende americanaballade, traag voortgestuwd door een simpel, maar repetitief drummotief. Het vertraagde geluid van het krieken van een dag waar duidelijk iets te gebeuren staat. En dat is geen loze belofte, want in de dertien nummers die volgen op Airy is geen zwak moment terug te vinden.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, Nederland, NU.nl