Peter Broderick – http://www.itstartshear.com

Er moet wel iets heel geks gebeuren wil Peter Broderick aan het eind van 2012 niet de artiest zijn die de bokaal voor meest absurde albumnaam binnenhalen. http://www.itstartshear.com, een website als titel.

En die website is er ook echt. De in Berlijn residerende Amerikaan heeft een internetalbum gemaakt. Alle artwork van de cd, alle nummers en de eventuele linernotes zijn te vinden onder de url. Dit omdat je anders als je de plaat al dan niet legaal downloadt, je deze informatie allemaal moet missen.

Bovendien is er de ruimte om je eigen commentaren, beelden of films toe te voegen, wat dit ook meteen een interactief album maakt. Een innovatief initiatief dat de veelzijdigheid van Peter Broderick onderstreept.

LEES HIER VERDER

Mensenkinderen – Het Land Dat Ooit Vol Eerbied Zong

Ergens op een kruispunten tussen Lali Puna, Loney Dear en Spinvis vind je het nieuwe muzikale project van Bas van Nienes, Mensenkinderen.

Openend met legoblokjes en eindigend in gebed is dat de thematiek waarbinnen Het Land Dat Ooit Vol Eerbied Zong zich begeeft; de ongeschonden jeugd in een smetteloos Nederland en de overtuiging van de Vader die mensenkinderen aan de hand door de deze grote wereld neemt.

Van Nienes is echter geen David Eugene Edwards (Wovenhand, Sixteen Horsepower) die als een prediker zijn geloof uitschreeuwt. Mensenkinderen zingt over de eigen relatie met God en dat in zachte, poëtische bewoordingen. In een woord en rijmritme dat sterk aan Spinvis doet denken.

LEES HIER VERDER

Earth – Demons Of Light, Angels Of Darkness II

Twintig jaar terug was Earth een van de eerste bands die de metalriff in de vertraging en verlenging gooide. Als werd zwaarder, donkerder, uitgerekt en vooral vertraagd. De geboorte van doom.

En traag is het altijd gebleven, ook na de hiatus van bijna tien jaar waarin Dylan Carlson afrekende met de drugsdemonen, maar met Hex uit 2005 werd direct een nieuw pad ingeslagen. Net als Carlson zelf ging de gitaar op clean en werd de basis nu gevormd door folk, blues en country.

Een verschuiving richting de experimentele postrock, nog steeds zwaar, nog steeds donker. Angels Of Darkness, Demons Of Light I voegde daar het afgelopen jaar voor het eerst de cello aan toe en ook op het tweede deel van deze tweeluik heeft deze een prominente rol.

LEES HIER VERDER

Half Way Station – Moonshine

Aanval is de beste verdediging, zo moet Half Way Station hebben gedacht bij de opening van de plaat. Zwaar dragende drums, gejaagde staccato piano en gitaar, duisterniswekkende strijker er onder. Ennio Morricone-spaghettiwesternmateriaal.

De instrumentale opener Mind Over Mattertapt uit de muzikale vat van Friends Of Dean Martinez, Giant Sand en Calexico. Meteen een van de hoogtepunten van Moonshinegevolgd door een ander hoogtepunt, Elephant Drums.

Hier wordt dezelfde duistere americana aangevuld met de zacht bedwelmende vocalen van Elma Plaisier. Een rake combinatie die raakt aan de sfeer die Jesse Sykes in haar drone-americana neerzet. Daarna begint de plaat echter de wisselvalligheid van Moonshine – illegaal gestookte whisky – te vertonen.

LEES HIER VERDER

Disappears – Pre-Language

Pre-Language is het derde album van Disappears in net iets meer dan twee jaar. En net als op de voorgangers Lux en Guider wordt hier teruggegrepen op krautrock, postpunk en garagerock, samengekneed tot een sexy en zwetend geheel.

Daar waar op Guider de nadruk in het geluid erg lag op de krautrock, heeft op Pre-Language de garagerock meer de overhand gekregen. Hoewel er in de potten en pannen nog steeds wordt gezocht naar het geluid van een locomotief, neemt Sonic Youth-drummer Steve Shelley afstand van het mechanische.

Daardoor krijgt Disappears een warmere en verleidelijkere ziel dan op de voorganger. Met meer funky baslijnen, speelse afwisselingen in de ritmiek en onverwachte gitaarerupties binnen een nog steeds repetitief geheel, bedwelmt het kwartet de luisteraar met muziek die door lust lijkt te zijn geschreven.

LEES HIER VERDER

Journalistiek carnaval en een roze plopkap

Carnaval, van origine een omkeringsritueel. De mens laat een paar dagen haar eigen waarden en normen los, maatschappelijke conventies worden genegeerd en de sociale status is geen factor van belang meer; eerder een belemmering. In vermomming werpt de katholiek zich voor vier dagen in het zondige, zich letterlijk en figuurlijk overgevend aan het vlees. De laatste vier dagen van lusten alvorens een veertig dagen durend purificatieproces plaatsvindt, het vasten. Een prachtige traditie, momenteel in de laatste minuten van uitvoering in het zuiden van ons land.

LEES HIER VERDER

Shaking Godspeed – Hoera

Eind 2010 stelden wij dat het voor Shaking Godspeed wel eens een pittige opgave kon worden om een opvolger voor te maken voor Awe; een compromisloos debuut dat de indruk wekte dat het trio een schimmige deal met de duivel had gesloten.

Dat vermoeden wordt bij de eerste beluistering meteen bevestigd; de drie heren uit de Achterhoek hebben hun ziel verkocht in ruil voor rock, soul en roll. In de basis is er weinig veranderd sinds de eerste EPShaking Godspeed op Quadrofoon Records en de eerste langspeler Awe bij Suburban Records.

Gitaar, orgel/bas en drums creëren een pompende kolk van soul, psychedelica en blues waarin de luisteraar vanaf de eerste toon wordt meegetrokken. Op Hoera slaagt het drietal er echter beter in om de energie van de liveshows over te brengen, mede door de productie die erg open en schoon is en de band erg natuurlijk laat klinken.

LEES HIER VERDER

ME – Reservoirs

Watertorens, de tempels van het heldere stromende water; elk stad heeft ze nog wel. Buitengebruik en achterhaald door moderne technologie zijn ze nu enkel nog symbolen van voortsnellende vooruitgang.

Begin 2011 betrok ME de watertoren van Oostburg voor de opname van het vijfde album, de opvolger van Hamden en de filmscore voor Win/Win, beide uit 2010. Buiten was het koud, binnen was het koud en het gebouw niet in staat om de winter buiten te houden.

Allen omstandigheden die hun reflectie hebben gehad op Reservoirs, dat in het geluid beelden van dwarrelende sneeuw en traag groeiende ijssterren oproept. IJzig koude gitaren in volle productie, die toch desolaat en melancholisch weet te klinken.

LEES HIER VERDER 

Tindersticks – The Something Rain

Het epos van een onenightstand. Vanaf het moment dat een vrouw een man inpakt in de kroeg tot het moment dat de man zich langs haar benen omhoog kust. Negen minuten spokenword over een donker filmisch pallet.

De meest non-conformistische opener die Tindersticks had kunnen kiezen uit de negen nummers op The Something Rain. Lang uitgesponnen bouwt Chocolate op naar de rest van de plaat en het moment dat de man er achterkomt dat hij zich omhoog heeft gekust naar een erectie. Op het verkeerde been gezet, met een man in bed.

Maar zoals te verwachten zet een album van Tindersticks niet op het verkeerde been. Al acht langspelers op zak heeft de Engelse band zich ontwikkeld in donkere kamerpop. De bariton stem van Stuart A. Staples centraal, omfloerst strijkers, gitaren, klokkenspel, koortjes en andere details om de sfeer van een kleine buurtkroeg voor verloren zielen neer te zetten.

 LEES HIER VERDER 

Sinéad O’Connor – How About I Be Me (And You Be You)?

Zo labiel als Sinéad O’Connor de laatste tijden in haar sociale leven overkwam, deed het ergste vrezen; de altijd al expressieve Ier is de weg geheel kwijt.

Hoe tumultueus haar privéleven echter ook moge zijn, muzikaal bereikt zij echter een nieuwe en onverwacht hoogtepunt. Het is immers alweer bijna een kwart eeuw geleden dat O’Connor met The Lion And The Cobra ofI Do Not Want What I Have Not werkelijk wist te verrassen.

How About I Be Me (And You Be You)? trekt in ieder geval de aandacht van haar persoonlijke leven weer weg naar waar het allemaal om zou moeten draaien; muziek. Van de tien nummers op het negende album zijn er negen van de hand van O’Connor zelf, de uitzondering Queen Of Denmark van John Grant.

LEES HIER VERDER